Daar zit je dan te wachten, totdat je eindelijk naar de onderzoek kamer kan. Ik werd steeds beroerder en wilde eigenlijk gewoon maar liggen. Na een uurtje zitten werden we toch binnen geroepen en al snel was één van de arts-assistentes aanwezig die me die ochtend ook al had gezien. Spoedopname werd het en daar lag ik al weer snel op 7 midden. Weer een kamer alleen, niet samen met iemand. Niet echt gezellig, maar veels te bang als je met iemand samen ligt, dat je dan toch gaat praten.

De laptop was me al zeer eigen ook dat kleine weekje thuis, dat je al snel niet meer beter weet dan dat. Diverse onderzoeken zijn er gedaan, maar de oorzaak echt konden ze niet vinden wat er nu de oorzaak was van de enorme hoge koorts en de roodheid aan het been. Want een echo-onderzoek gaf niet het uitsluitsel wat ze hadden gehoopt. Ze keken toen volgens mij aan de verkeerde kant, aan de binnenkant van het been terwijl de ontsteking aan de buitenkant van het been zat. Maar ja, ik ben geen expert in hun ogen al had ik het wel gezegd tijdens het onderzoek.. Maar de echograaf wist zeker dat het zo te zien moest zijn. Pas nadat er de maandag erna weer een echo-onderzoek was gedaan, werd al snel duidelijk dat er toch in het geopereerde stuk een forse ontsteking zat van 15 cm groot en verspreid over het gehele onderbeen.

Direct operereren was het advies, voordat het verder zou uitbreiden. Gelukkig niet helemaal onder narcose, maar alleen het linkerbeen werd van bovenaf verdoofd. Nu, ze mogen me de volgende keer gewoon weer verdoven hoor wat een crime om te zorgen dat het been alleen verdoofd is. Eerst wordt met een electrisch kastje gekeken of ze wel de juiste omgeving hebben voor de verdoving, spierspasme ontstaat er dan spontaan en dat kan je niet zelf meer controleren. Daarna gaan er 3 grote injectiespuiten vol met verdoving op die plek je huid in en dan kan je ineens niets meer met je been. Je ziet ze van alles uithalen met je been, schoonmaken, optillen en zelf geen controle erover. Dit duurt ook heel lang voordat het gewone gevoel weer terug is.

Op 3 plaatsen in het onderbeen werden er gaten gemaakt en daaruit het ontstoken vocht verwijderd, zo goed als het ging dan. De wonden werden niet dichtgenaaid, ze moesten maar van binnenuit dichtgroeien. Dat kon dus nog wel eens heel lang gaan duren. Spoelen, spoelen en nog eens spoelen, dus er moest zeker weer thuiszorg geregeld worden als ik weer naar huis mocht. Alleen het been dacht daar beslist anders over, om snel te genezen, voortdurend had ik terugkerende koorts en dan 's morgens verhoging en 's avonds was het weg. Ik heb er toch nog 3 weken in gelegen. Ik wilde maar naar huis, Ger was inmiddels ook met de chemokuren begonnen en was ook best wel aan het einde van zijn latijn. Of je nu 2 weken op bezoek moet in het ziekenhuis of dat je er 5 weken achter een naar toe moet.

Na 2,5 week vragen en zeuren, kwam dr. Posch en dr. Hofer het verlossende woord brengen, dat ik dan toch wel naar huis mocht, maar wel dat ik de temperatuur in de gaten bleef houden. Het heeft thuis toch ook nog wel 2 weken geduurd voordat de verhoging echt weg was. Dus een fikse ontsteking die me lijf behoorlijk ontregeld had. Gelukkig was er wel thuiszorg geregeld ( kwam 2x daags ) en ook thuishulp (2 x per week). Door de thuiszorg werd er geregeld, dat ik oedeemtherapie kreeg en nog steeds krijg.
Het herstel van de mond ging gelukkig perfect, maar het been blijft zeuren nu nog steeds.

Net voordat Gerard geopereerd moest worden, was eindelijk het been gesloten anders had ik niet eens met de auto naar het ziekenhuis kunnen en mogen rijden. Gelukkig waren er genoeg mensen, die me er naar toe wilde brengen als het noodzakelijk was. Ruim 3 maanden heeft het been nodig gehad te herstellen. Het is lang genoeg goed gegaan, al was de snelheid van lopen tergend traag en nog steeds. Het is slechter geworden sinds afgelopen september, toen ging het been spontaan lekken, niet een paar druppels maar heel veel, dagen achter elkaar dan verontrust je het en bel je het ziekenhuis voor een afspraak, dat je met spoed gezien wilt worden. Helaas ik mocht pas 4 dagen later langskomen tjsaa toen was het gat weer dicht.