2004 vervolg:

Het genezingsproces verliep uitstekend, bij alle na-controle's was dr. van den Broek zeer tevreden, nu ik ook wel hoor moet ik zeggen. Tot helaas de vrijdag voor het Pinksterweekend. (Het zit nog in mijn geheugen als de dag van gisteren, terwijl we nu alweer bijna 2 jaar verder zijn). Ik had een paar dagen ervoor gebeld of ik eventjes langs kon komen voor tussentijdse controle, omdat mijn mond vol met blaasjes zat. Ik wist wel wat ik moest hebben, maar ze geven een recept Daktarin niet zo snel door via de telefoon. Helaas wist ik ook niet, dat dr. van den Broek niet op vrijdag werkte, anders had ik deze afspraak nooit gemaakt.

De vervanger maakte me eventjes duidelijk dat het werk van dr. van den Broek er niet uit zag en dit was niet goed, en dat.. en ... ik maar zeggen, blijf er vanaf ik kom alleen maar voor de blaasjes en niet voor wat u allemaal noemt. Ik bleef zijn handen weg drukken, spijtig genoeg drukte deze arts met een spiegeltje een gat in de nieuw gemaakte kaak, toen hij eindelijk de moeite nam, om naar de blaasjes te kijken. Het ontstane gat werd wel een open verbinding tussen mijn neus en mijn mond. Ik hoorde krak en proefde bloed, maar hij had niets gedaan, het was alleen een beetje aanslag. Pfft ik word nu weer boos en verdrietig tijdens het tikken. Wilt u maar even u mond spoelen, dat ging dus niet... Het spoelwater kwam door mijn neus naar buiten. Direct overstuur, huilen en zeggen dat het zijn schuld was, wat er nu aan de hand was,  hoe moest ik nu verder het weekend. De arts vertelde me ijskoud in me gezicht, dat het gat er al in zat en dat ik nu dus ook maar moest zien hoe ik het lange weekend door zou komen.

Daar sta je dan, overstuur, huilend met een recept in je handen op de gang en daar werd ik door één van de assistente's opgevangen en heeft me tot rust laten komen., voordat ik weer de auto in moest om naar huis te gaan. Het verdriet, de boosheid is niet zo snel weg, dus in de auto eerst me ventje bellen en toen me beste vriendin Anita, het verdriet, de woede alles bleef, maar hoe nu verder. Niemand kon me goed verstaan, eten en drinken ging ook niet. We zaten wel voor het lange weekend van de Pinksteren. ' s Avonds wilde ik niet meer bellen, want ik was als de dood dat die bewuste vervanger ook weekenddienst had. Zaterdags heeft Gerard de artsentelefoon gebeld, welke kaakchirurg er dienst had het weekend. Gelukkig voor mij was het dr. Gijt in het Claraziekenhuis te Rotterdam. We konden al snel terecht, de man schrok enorm dat ik met zo gat in mijn mond toch nog gewacht had tot de volgende morgen, maar hij was ook boos op de vervanger om mij zo de praktijk te laten verlaten. Hij heeft me, zo goed als het kon dan mijn verhaal laten doen, mij gerustgesteld en er moest iets gemaakt worden, dat het gaatje tijdelijk dicht was, zodat ik het weekend een beetje met eten en drinken door kon komen. Hij heeft met een stukje gaas gedrenkt in een soort van jodium en met veel hechtingen zo goed als het kon het gat (topje van de pink kon erin) proberen te sluiten.

2e Pinksterdag lag het gemaakte stukje er al weer uit, we waren bij vrienden op bezoek.. Want met thuiszitten lost het niets op en deze afspraak stond al. Dit alles is niet echt goed voor je gemoedstoestand hoor. Ik was al net uit een diepe tunnel aan het kruipen, dan zak je weer een behoorlijk stukje terug erin.

Tunnel

Ik loop lijkt het al een eeuwigheid door de tunnel,
en geloof al lang niet meer in het licht.
Ik hoor iedereen nog zeggen; ga door en hou vol,
aan het einde van de tunnel is licht!
Shit, ik geloofde ze...
maar wat hadden ze het allemaal mis, of toch niet.
Ik zie iets in de verte maar weet al lang niet meer of het licht is,
misschien is het iets anders.
Nu ik steeds dichterbij kom, geloof ik inderdaad dat het licht is.
Ik zou het bijna niet meer herkend hebben,
zolang is het geleden dat ik het zag.
Maar daar is het toch echt helder stralend en warm,
zoals ik het ken van vroeger.
Ik moet oppassen dat ik er niet te snel naar toe ren,
want dan verdwijnt het misschien weer.
Laat ik maar rustig kijken en me verwarmen aan het licht wie weet,
wie weet kom ik zo
dan toch uit de tunnel en krijgen ze toch gelijk!

Dinsdags na de Pinksteren direct dr. van den Broek gebeld en samen met Gerard die wilde mij niet alleen laten gaan naar hem toe. Ook hij schrok enorm, hoorde dingen die ik nu maar even niet herhaal.. Maar dat hij er niet echt vrolijk van werd was wel overduidelijk. Want zijn werk was verknoeid (netjes gezegd). Praten overdenken, gelukkig was die bewuste assistente er die dag ook, dus die kon ook het nog eens allemaal bevestigen. Hoe ik die vrijdag ervoor de praktijk had verlaten. Er is besloten om een noodplaatje te maken, omdat de ' wond van de kaak ' nog redelijk vers was en er zeker niet gelijk weer geopereerd kon worden. Het plaatje kon niet vast blijven zitten mocht absoluut geen kukident of iets anders gebruiken, omdat ik dan eventueel het andere kaakgedeelte eruit kon trekken. Dus Gerard werd bestempeld als voorkauwer van kauwgom, dat was een prima plakmiddel. Zelf kon ik nog niets kauwen, ik zat nog steeds op een vloeibaar dieet.

"Vandaag het plaatje opgehaald en gelijk een gesprek gehad met Dr. van den Broek. Hoe de zaken er nu voor staan, niet echt rooskleurig moet ik zeggen, en dat allemaal door die arts!! De verwachtte plaatsing van de implantaten in de kaak schuiven nog een maand of 4 op. En niet zoals we berekent hadden rond me verjaardag. Het gat moet eerst dicht zijn, maar is te groot om dicht te groeien.. dus komt er nog een operatie tussendoor, dan plaatst hij er zeer waarschijnlijk een stukje kunstbot tussen. Dit moet weer vastgroeien enzo.. enzo .. Ik verwacht niet eerder dan oktober plat te gaan voor de implantaten. Alles wat eerder is... is meegenomen". (stukje uit mijn dagboek).

"Het ziekenfonds gebeld en hé hé de machtiging voor Nutrimel is binnen bij hun, en ik krijg ze voor 3 maanden. Zolang zal ik ze misschien niet gebruiken, maar als ik dan eens weg ga, dan heb ik toch wel een maaltijdje voor onderweg. Want dan kom je er pas achter dat je echt bijna niets kan eten.. Zacht zacht en nog eens zacht. Kijk maar je huishouden na, blijft niet echt veel over dan soep, vla en toe behoren, limonade, brood zonder korst. Maar onderweg kan je meestal alleen broodjes vinden.. :-( pfffffft".

Dr. van den Broek had misschien nog een optie om me toch een soort van prothese te laten geven, maar ook dat werd de kop ingedruktdoor dr. de Baat uit het Dijkzigt ziekenhuis (bijzondere tandheelkunde zit daar), omdat de kaak niet goed was kon daarop geen constructie gemaakt kon worden voor een soort van noodprothese. Om me zinnen toch een beetje te kunnen verzetten, ga ik werken als vrijwilligster bij Radio Ridderkerk, voorlopig nog maar 1 dag per week, omdat ik nog te druk bezig ben met diverse afspraken.
Weet nu al wel dat het 'kaakgedoe' pas na de zomervakantie verder gaat. Dan is mijn lichaam weer op krachten gekomen en de kaak tot rust.

Woensdag 8 september is de volgende operatie en gelukkig hoef ik deze keer niet zo heel lang te blijven. Zaterdags mag ik alweer naar huis toe, de arts heeft de oude wond van april weer gebruikt zodat ik niet nog een extra wond erbij zou krijgen. Mag de komende weken absoluut niet niezen en hoesten, er mag geen druk komen op het nieuwe aangebrachte gedeelte. Dus even niet bij mensen komen de verkouden zijn. Om te zorgen dat de doorbloeding en aangroei goed zal zijn ga ik weer in de Zuurstoftank www.ivhg.nl voor 3 weken, ben er haast kind aan huis. Maar ik maak er ook geen probleem van het is om je genezingsproces te bevorderen en ik grijp alles aan wat er mogelijk is. Ik ben inmiddels al zo gewend, dat ik met mijn rust veel mede-patiënten uit hun spanningsveld trek. Omdat het voor veel mensen nog een onbekend terrein is, heb ik de afspraak gemaakt met dr. van den Broek dat ik er een compleet verslag over maak. Voor zijn andere patiënten die er eventueel naar toe moeten. Er gaan weken voorbij, doe een beetje het huishouden en verder kan je eigenlijk niet zo heel veel doen.

"Informatie voor de patiënten:

Nadat u door de specialist bent doorverwezen, wordt er een afspraak met u gemaakt door het Hyperbare Zuurstof Centrum voor een ‘ intake ’ gesprek met één van de artsen en krijgt men een vooronderzoek. De arts beoordeelt naar aanleiding van het ingevulde formulier en een medisch onderzoek of u geschikt bent plaats te nemen in de tank. Daarna volgt nog een gesprek met de verpleegkundige die u het een en ander uitlegt over het instituut, de behandeling en de maskers. Een medewerk(st)er oefent met u alvast het opzetten van het masker en het verminderen van druk op de oren te krijgen, door te slikken, te gapen of te kauwen. Geef de juiste medicatie door die je zelf thuis slikt, daar kunnen ze dan rekening mee houden. "

Behandeling met zuurstof onder druk:

Een behandelingsschema omvat meestal tussen de 20 en 30 behandelingen (sessies) gedurende 4 tot 6 weken. De behandelingen vinden plaats in de ‘ Tank, drukkamer ‘. De behandeling duurt 2:05 uur precies en bestaat uit 3 fasen:

          Drukopbouw 

De druk in de kamer wordt langzaam verhoogd tot zo’ n 2,5 keer de druk zoals wij die in onze normale omgeving kennen. In deze fase moet u ook regelmatig de druk verminderen op uw oren. Of te wel klaren.

Medicinale zuurstof

Bij een constante overdruk gaat u zuivere zuurstof inademen via een zuurstofmasker. Maakt uw aandoening het onmogelijk om een masker te dragen, dan ademt u via een zogenaamde “ hood” (lijkt op een omgekeerde emmer).

       Drukafbouw

Tot slot wordt de druk weer afgebouwd tot de normale omgevingsdruk. In deze fase is het veelal zinvol dat u zuurstof blijft inademen via het masker of de hood.

Deze 3 fasen worden ongeveer 4 x per 2 uur uitgevoerd. Zodat je af en toe je benen kan strekken, een beetje water kunt drinken, maar je blijft wel ten alle tijde in de tank.  Pas na 2:05 uur mag je de tank weer verlaten.

     Het gebouw is zoals ze op de site zeggen heel eenvoudig te vinden. Parkeer mijn auto voor de deur en ga        naar binnen, 2^e verdieping zegt de portier. Ik druk op de bel en als snel komt er een medewerster aan gelopen. Ze neemt me mee in de enorme ruimte, rechts van me staat een tank van ongeveer 15 meter lang( het lijkt een beetje op een vliegtuigcabine), waar vooraan 2 verplegers/medewerk(st)ers zitten om alles in de gaten te houden. Ben nog steeds een beetje overdonderd door de snelheid van behandeling. Ik weet niet beter of er is altijd wel een wachtlijst of wachttijd voordat ik aan de beurt zou zijn.

Ik word verzocht een formulier in te vullen, met daarop me gegevens, ziektes, medicijnen en behandelingen als ik daarmee klaar zou zijn, krijg je gelijk een gesprek met de arts en daarna een test met een masker welke het beste past. Echt onderzoek is het niet, er wordt naar je oren gekeken of er niets aan mankeert, je gaat in de tank tenslotte onder enorme druk, je kan het een beetje vergelijken met vliegen of als je met de auto rijd, waarin je snel klimt en daalt. Ik zie op monitoren dat je van alle kanten in de gaten wordt gehouden, dat is op zich wel heel fijn gevoel. Er kan tenslotte altijd wel iets gebeuren.

Helaas heeft het gedichte stukje gat er maar 2 weken ingezeten, kortom we zijn weer helemaal terug bij   af. Positief blijven denken, jammer genoeg gaat bij mij het positieve er wel een beetje vanaf hoor. Het     mag niet zo wezen dat het in één keertje goed gaat geloof ik.. Gelukkig kan ik nog af en toe mij ei kwijt    bij de psycholoog. Is ook wel aan het afnemen, want de klachten waarvoor ik eigenlijk bij hem was, worden nu overheerst door de kaakklachten. We moeten maar eens zien hoe het zich uitpakt als het met de kaak prima is. Voorlopig heb ik nog een hele lange weg te gaan.

Steeds een stukje dichterbij,
ik bij jou, jij bij mij,
met een lach of stil verdriet,
maakt niet uit,
mooie herinneringen vervagen niet.
Wat wij hebben is speciaal,
een band,
een rekbaar materiaal!!!!