Lichtpunt

 Als alles je heel erg tegenzit,
er geen lichtpuntje wil verschijnen,
moet je soms heel erg vechten,
om wolken te laten verdwijnen.
Maar als je in jezelf blijft geloven,
dan is de eerste stap gezet,
en zal je straks kunnen zeggen,
dat je ook dit weer hebt gered.

Moed!

 Moed is een wonderlijke kracht,
met moed geraak je overal doorheen,
en doe je de zon schijnen,
door alle wolken heen.

Indien ik woorden kende,
die antwoord gaven op je duizend vragen,
dan praatte ik met je,
uren en dagen lang...

Indien ik kon genezen,
wat er omgaat in je hoofd,
aan onmacht, ontevredenheid,
en onverwacht verdriet,
dan bleef ik naast je staan,
uren en dagen lang...

Maar ik ben niet groter en sterker dan mezelf,
ik weet niet alles,
ik kan niet zoveel,
ik ben maar een vriend,
je leven lang...

Zwaar.....

Het is zwaar,
maar waar,
haal je toch de kracht vandaan,
om door te gaan.
De strijd,
tegen de tijd.
Je vechtlust,
en heel veel rust.
Elke dag,
soms een lach,
soms een traan,
laat maar gaan.
Ik bewonder je,
BIJZONDER.....

IK BEN DIE IK BEN !!

Waarom heb ik toch al dat verdriet in mijn leven,
mag ik dan niet gewoon gelukkig zijn.
Zonder mijn kinderen was ik hier niet gebleven,
leven is niks met steeds opnieuw die pijn.

Waarom ben ik te lief, te aardig, te goed,
ik ben toch gewoon wie ik ben.
Het is dus niet zo wie goed doet goed ontmoet,
ben ik dan zo fout zit het in mijn gen

Zal voor mij ooit het geluk nog eens komen,
kan iemand van mij houden omdat ik ben wie ik ben.
Mag ik er dan alleen maar van dromen,
nee, jouw tijd komt, zegt men.

De helft van mijn tijd hier is zeker al om,
de tijd die mij rest wordt beter verteld men.
Je zal het zien, geloof me en ik brom,
wordt beter? het geluk? geloof hen?

Ik zou moeten veranderen, niet zo lief, aardig en goed,
erop letten dat ik niemand meer zo verwen.
Maar al zou ik weten hoe dat moet,
ik ben en blijf toch gewoon die ik ben.

Mensen......

 Mensen om je heen
Je voelt je soms niet begrepen
Je voelt je soms alleen.

Als een vogeltje zou je weg willen vliegen
Weg naar een ver land
Waar je iemand tegenkomt
Die met je mee wandelt, hand in hand.

Je voelt dan een arm om je heen
Een schouder om bij uit te huilen
Wat heerlijk zo'n geborgen gevoel
Daar waar je bij weg kan schuilen.

Dat kleine beetje aandacht krijg je
Je schreeuw om hulp wordt beantwoord
In gedachten keer je weer terug
Naar "daar"...waar je thuis hoort.

Familie en vrienden, ze zijn er weer
Hen liefhebben vanuit je hart zoals het moet
Soms ervaar je dat niet
En dat is wat je pijn doet!

Met mensen om je heen
Voel je je soms toch weer alleen
En toch wordt je gedragen, zeker wel
Als de nood hoog is trek je gewoon weer aan de bel.

Decemberdag en nacht

Decemberdag, decembernacht,
met vorst en stille sterren.
Ik heb eens heel goed nagedacht,
en wil weer ademloos naar kaarsjes staren.
Met appelbollen en muziek zacht,
en rode wangen van de kou.
Waar een witte winter wacht,
december voor mij en december voor jou.

Gelukkig zijn......

Gelukkig zijn,
het lijkt zo vanzelfsprekend,
maar dat is het niet.
Waarom kunnen /durven sommige mensen niet gelukkig zijn?
Er is een spreekwoord dat zegt dat iemand pas echt gelukkig kan zijn,
wanneer hij zichzelf volledig heeft aanvaard.
Maar dat kan ik niet!
Hoe kan ik nou mezelf aanvaarden ???
Het zou allemaal zoveel makkelijker zijn als ik er anders uit zou zien.
Mensen zouden me meer kansen geven indien ik slank en mooi zou zijn,
maar ik ben dik en ik zie er niet uit.

 Mensen zouden me vlugger aanvaarden indien ik open en zelfzeker zou zijn,
maar ik ben nu eenmaal gesloten en heb geen greintje zelfvertrouwen.
Ik ben er vast van overtuigd,
dat ik gelukkig zou kunnen zijn,
als ik er maar slank uitzag,
als ik maar mooi was,
open, lief en behulpzaam.

 Maar ik ben niets van dat alles,
dus heb ik ook geen recht om gelukkig te zijn,
want ik zie geen enkele mogelijkheid om dit alles te veranderen.
Dus richt ik me maar op het gelukkig maken van anderen,
van mensen die de moeite waard zijn om mijn energie in te steken.
Door hen gelukkig te maken,
voel ik mijn automatisch ook al een groot stuk gelukkiger.
of maak ik mezelf maar iets wijs ???

Als mens zijn wij

Als mens zijn wij zo klein en nietig,
en jij had een hart van goud.
Iedereen is droevig en verdrietig,
je was een man waar iedereen van houd.
Plotseling uit het leven verdwenen,
blijf je in alle harten leven.
Al het goede dat je deed,
al die tijd die je aan velen hebt besteed.
Een goede man voor groot en klein,
in vele harten zal er altijd een plaatsje voor jou zijn.
Een bloem die sluit haar blaadjes,
bij het vallen van de nacht.
Terwijl zij vol vertrouwen,
op de komst van het zonlicht wacht.
Een bloem groots en vol kracht,
rust nu uit en slaap heel zacht.
Iedereen voelt een stil verdriet,
omdat je velen zo plotseling achterliet.
Maar telkens zullen we je tegenkomen,
slechts je lichaam werd je ontnomen.
Zeg nooit het is voorbij.
Niet wie je was, niet wat je zei.